از اون حالتا ک نه میشه به کسی چیزی گفت

نه میشه از کسی چیزی خواست

باید تحمل کرد و کرد و کرد

که خب؛مهم نیست:)

اندازه تمام چیزایی ک میتونس اتفاق بیفته و نیفتاده

خستم:)

باید بگم ی انگیزه کوفتیم تو زندگی سگیم ندارم

ک صبا ب امید اون بیدار شم حداقل

آدمای مهربون زندگیم تا وقتی مهربونن که شخصیت خسته و کسل کننده منو نشناختن

وگرنه یه آدم غرغروی بیحوصله ناراحتو چه به محبت؟

[تا دلتان بخواهد پشت این پست اشک است]

شالگردنی که دوسش نداری و هر رجش داره با نفرت و بغض بافته میشه

زورم به خودم نمیرسه

و شدیدا احساس بیکسی میکنم

و به طرز احمقانهای همش درحال گریه کردنم

هیچی سرجاش نیس

از منم کاری برای کمک ب هیشکی برنمیاد

چون من حتی بلد نیستم ب خودم کمک کنم تا اینقد تو لجن دست و پا نزنم